όταν φτάνουμε στην άκρη της σιωπής

Όταν φτάνουμε στην άκρη της σιωπής

Όταν φτάνουμε στην άκρη της σιωπής
σ’ εκείνο το αδιέξοδο
του στενού ή του απεράντου
εκεί, εκεί, όταν φτάνουμε στην άκρη της σιωπής
που μονομιάς αχρηστεύεται κάθε ομιλία
και κάθε κίνηση, εκεί, είναι πάλι απλή και οικεία
χειρονομία μιας γυναίκας
εκεί, εκεί, όταν φτάνουμε στην άκρη της σιωπής

Που διορθώνει τη γραβάτα ενός άντρα
μπρός τη θεόρατη τζαμένια πόρτα
που το γυαλί της σχεδόν,
δε διαχωρίζει το σκοτάδι του θυρωρείου,
απ΄το σκοτάδι του δρόμου
την ώρα ακριβώς του χωρισμού...
μια ωραία χειρονομία
εκεί, εκεί, όταν φτάνουμε στην άκρη της σιωπής

μια ωραία χειρονομία, που ανεβαίνει απ΄τις ρίζες του κόσμου

το χέρι της, διασχίζει όλη τη μοναξιά,
σεπτό μα και, μα και αποφασισμένο
σαν να κρατά, τον άντρα πάνω απ΄το γκρεμό
σαν να κρατά, τον άντρα πάνω απ΄το γκρεμό
σαν να τον πνίγει για, να τον κρατήσει σαν
σαν να τον πνίγει για να τον κρατήσει
εκεί, εκεί, όταν φτάνουμε στην άκρη της σιωπής

απόσπασμα

Όταν φτάνουμε στην άκρη της σιωπής

Γιάννης Ρίτσος

http://ritsos.ekebi.gr

«Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα
χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια,
για να σας φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα.

Την ομορφιά
Ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιός μου το μοίρασα δίκαια.
Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού
τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.»

 

Συντελεστές

Ποίηση: Γιάννης Ρίτσος
Μουσική: Νίκος Κολλάρος
Ενορχήστρωση: Ρομάν Γκόμεζ, Σάσα Παπαλάμπρου
Ερμηνεία: Σάσα Παπαλάμπρου
Εικαστικό: Θοδωρής Κανάκης

η επικοινωνία

kollaros.nikos@gmail.com